«Έχασα ένα πόδι. Είναι σαν να έχω χάσει ολόκληρη τη ζωή μου»

04/08/2021

Ο Λουί*, είναι ένα νεαρό αγόρι το οποίο έλαβε ιατρική περίθαλψη από τις ιατρικές ομάδες των ΓΧΣ στο νοσοκομείο του Ρουτσούρου. Πρώην παιδί-στρατιώτης, στρατολογήθηκε από μια από τις ένοπλες ομάδες στον πόλεμο στις επαρχίες του Βόρειου και του Νότιου Κίβου, και τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια μιας μάχης. Χρειάστηκε να ακρωτηριάσουν το πόδι του. Σήμερα, με τη βοήθεια ενός ψυχολόγου των ΓΧΣ, είναι πρόθυμος να ξεχάσει το δάσος,, τις μάχες και τη βία. Αυτή είναι η ιστορία του:

«Το όνομά μου είναι Λουί*. Είμαι 17 χρόνων. Όταν ήμουν 14, έγινα στρατιώτης. Πήγα στο δάσος για να πολεμήσω».

«Εκείνη την εποχή ήμουν στον έκτο χρόνο του δημοτικού σχολείου. Δεν είχα δουλειά, ούτε ευκαιρία να σπουδάσω. Μας πλήρωναν για να πολεμάμε. 45 δολάρια. Ήμουν παιδί, πίστευα πως ήταν πολλά χρήματα. Οπότε, συμφώνησα να το κάνω».

«Είχα όπλο, και σκότωνα ανθρώπους. Μας έδιναν ναρκωτικά, ώστε να μην αισθανόμαστε πείνα ή δίψα. Κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης μάχης, μια σφαίρα με χτύπησε στο πόδι. Παρέμεινα στο δάσος μέχρι να τελειώσει η μάχη, κι έπειτα με πήγαν στο νοσοκομείο. Με φρόντισαν οι γιατροί των ΓΧΣ. Ήμουν αναίσθητος. Σήμερα, έχω μόνο ένα πόδι. Κινούμαι με δεκανίκια, αλλά στην πραγματικότητα περιμένω να μου βάλουν τεχνητό πόδι. Αυτή είναι η μεγάλη μου επιθυμία. Περιμένω… Και δεν θέλω να σκέφτομαι πια τον πόλεμο. Σήμερα δεν παίρνω ναρκωτικά σαν κι αυτά που έπαιρνα στο δάσος. Ειλικρινά λυπάμαι για ό,τι συνέβαινε εκεί».

«Έχω μεγαλώσει σε σύγκριση με το πώς ήμουν όταν έγινα πολεμιστής. Θέλω να πω στα παιδιά της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, ότι δεν πρέπει να κάνουν τη δουλειά του στρατιώτη όταν είναι παιδιά. Θα υποφέρουν πολύ».

«Λαμβάνω θεραπεία εδώ, στο νοσοκομείο του Ρουτσούρου. Και με φροντίζει ένας ψυχολόγος. Αυτό με βοηθάει πολύ. Κάποτε, συνήθιζα να τραγουδώ μαζί με τους γονείς μου. Αλλά τώρα τα έχω ξεχάσει όλ’ αυτά, διότι έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που τραγουδούσα, από τότε που άκουγα μουσική, και δεν ξέρω πια πού βρίσκονται οι γονείς μου… Εδώ μαζί μου, είναι η θεία μου. Ψάχνουμε να τους βρούμε. Αλλά ο μπαμπάς μου πέθανε όταν εγώ ήμουν μικρός».

«Τώρα μένω πολύ καιρό στο σπίτι. Ο καλύτερος μου φίλος είναι ο Ζακ, και μου αρέσει πολύ. Δεν ήταν στρατιώτης. Γνωριζόμαστε επειδή σπουδάζαμε μαζί. Ξέρει ότι κάποτε ήμουν στρατιώτης. Πολλοί άνθρωποι το ξέρουν. Μιλώ στον Ζακ για τον πόλεμο. Εκπλήσσεται που μπήκα σε ένοπλη ομάδα, γιατί ήμουν παιδί».
«Έχω μεγαλώσει σε σύγκριση με το πώς ήμουν όταν έγινα πολεμιστής. Θέλω να πω στα παιδιά της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, ότι δεν πρέπει να κάνουν την δουλειά του στρατιώτη όταν είναι παιδιά. Θα υποφέρουν πολύ. Και θέλω οι άνθρωποι ν’ ακούσουν τη συμβουλή μου. Το να είσαι στρατιώτης, δεν είναι δουλειά για παιδιά. Τα παιδιά πρέπει να σπουδάζουν. Σήμερα, όταν οι άνθρωποι ρωτούν κάτι στο σχολείο, εγώ δεν ξέρω την απάντηση».
*Το όνομα έχει αλλαχτεί, για να προστατευτεί η ταυτότητα του παιδιού.

Από το τέλος Ιανουαρίου του 2009, οπότε ο στρατός του Κονγκό εξαπέλυσε επιχειρήσεις εναντίον της ανταρτικής οργάνωσης FDLR (Forces Democratiques de Liberation du Rwanda – Δημοκρατικές Δυνάμεις για την Απελευθέρωση της Ρουάντα), η σύγκρουση μετακινήθηκε προς το βορρά και δυτικά του Βόρειου Κίβου. Επιθέσεις στην Κάινα ανάγκασαν σε εκτοπισμό πολλούς ανθρώπους. Μια κινητή ομάδα των ΓΧΣ παρέχει ιατρική περίθαλψη σε διάφορες τοποθεσίες σε ολόκληρη την περιοχή, και ακόμη νοτιότερα, οι ΓΧΣ εργάζονται στο Νιανζάλε και το Καμπίζο, στους καταυλισμούς για εκτοπισμένα άτομα. Στο νοσοκομείο του Ρουτσούρου (300 κρεβάτια), οι ΓΧΣ ασχολούνται με ιατρικά και χειρουργικά επείγοντα περιστατικά.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.