Proud women
9 maart 2009
Drie maanden geleden schreef ik het volgende:
Vrouwen
De afgelopen weken heb ik er verschillenden langs zien komen. Oude vrouwen, jonge meisjes, vrouwen van mijn leeftijd. Vrouwen uit de verschillende windrichtingen van dit conflict. Gezichten vol shock, angst, schaamte. Sommige uitdrukkingsloos. Ook ik heb moeite uit te drukken wat dit met mij doet. Ongeloof, onmacht, onbegrip.
Ongeloof omdat ik niet kan begrijpen dat een mens, een man, dit een vrouw aan kan doen.
Onmacht omdat dit werkelijkheid is in deze wereld. Een realiteit die mij telkens weer in mijn gezicht slaat en mij sprakeloos doet staan tegenover deze vrouw.
Onbegrip, omdat ik nooit zal kunnen bevatten wat zo’n ervaring met een vrouw moet doen.
Het meisje van 14 jaar, verkracht tijdens een plundering van haar dorp.
De zwangere vrouw, verkracht voor de ogen van haar man.
De weduwe, verkracht en vernederd door meerdere mannen uit wraak jegens een familielid, die beschuldigd werd van banden met de andere groep.
En dan mijn leeftijdsgenoot met een schotwond in haar bovenbeen. Zij bood weerstand.
We vangen deze vrouwen op, verzorgen hun wonden en geven hen prikken en pillen om SOA´s en HIV te voorkomen.
Maar sommige wonden helen nooit.
Sinds januari heb ik er naast mijn ‘gewone’ werk in het ziekenhuis nog een functie bij. Ik houd nu ook toezicht op “MSF/SOPROP”, een kliniek waar wij hulp bieden aan slachtoffers van seksueel geweld. SOPROP staat voor ‘Solidarité pour la promotion
