Neema Baeni: “Ik ben altijd naar school gegaan, behalve als er gevochten werd”

2 juli 2009

Neema Baeni, 14 jaar oud, Kibaramgiriro, nabij Masisi , Noord-Kivu

« Ik heb altijd in « Kiba » gewoond, zo noemen we mijn dorp, zelfs al heet het eigenlijk voluit Kibaramgiriro. Maar dat is veel te lang om uit te spreken! Het is een klein dorpje op het grondgebied van Masisi, zo’n twee uur stappen naar Masisi zelf. Je moet vele heuvels en smalle riviertjes oversteken om er te geraken.

Ik ben altijd naar school geweest, behalve toen er hier vlakbij gevochten werd. De hele familie vluchtte naar Masisi.

Ik woon hier met mijn vader, mijn moeder, mijn twee broers en vier zussen. In mijn dorp is er een school waar ik heel graag heen ga. Twee van mijn zussen gaan er ook. Mijn andere broers en zussen zijn ouder en hebben hun studies al beëindigd. Ze zijn allemaal getrouwd. Ik zit in het zesde jaar. Ik hou van rekenen en Frans. Mijn leraar geeft heel goed les, en ik vind hem erg leuk. Het is deels dankzij hem dat ik ook lerares wil worden. Ik heb veel vrienden op school, ik heb zelfs een liefje. Hij gaat samen met mij naar school, maar zelfs al is ie heel aardig, ik ga er niet mee trouwen! Ik ben te jong om daaraan te denken. Ik moet eerst mijn school afwerken.

Ik ben altijd naar school geweest, behalve toen er hier vlakbij gevochten werd. De hele familie vluchtte naar Masisi. Ik vond het heel erg om niet naar school te kunnen gaan. Natuurlijk miste ik mijn vrienden, maar ik was vooral ongerust over mijn familie. Ik was bang dat er iets met hen zou gebeuren. Vandaag is het vechten gestopt, en ben ik gerustgesteld. Ik wil niet dat het opnieuw begint.

Als ik niet op school ben, help ik mijn ouders in het maniokveld. Ze zijn kooplui, dus moet ik hen een beetje helpen. Ik zing ook in de kerk, en ik speel “cadence” (een ballenspel) en “maga” (een spelletje waarbij je in de handen klapt) met mijn vrienden.”