Περήφανες γυναίκες

09/03/2009

Τρεις μήνες πριν, έγραφα τα παρακάτω:

Είδα διάφορες γυναίκες να έρχονται αυτές τις τελευταίες εβδομάδες. Ηλικιωμένες γυναίκες, νεαρά κορίτσια, γυναίκες της δικής μου ηλικίας. Γυναίκες από όλες τις διαφορετικές ομάδες ανθρώπων που εμπλέκονται σ’ αυτές τις συγκρούσεις. Τα πρόσωπά τους αποκαλύπτουν σοκ, φόβο και ντροπή. Μερικές φορές δεν δείχνουν κανένα συναίσθημα. Ενώ όσον αφορά εμένα, μου είναι δύσκολο να καταλάβω πώς με κάνει να αισθάνομαι όλη αυτή η εμπειρία: γεμάτη δυσπιστία, αδυναμία, και μεγάλη δυσκολία να κατανοήσω.

Δυσπιστία, διότι δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος, ένας άνδρας, μπορεί να το κάνει αυτό σε μια γυναίκα. Αδυναμία, διότι αυτή είναι η πραγματικότητα σ’ αυτό τον κόσμο. Μια πραγματικότητα που εξακολουθεί να με χτυπά καταπρόσωπο, και να μ’ αφήνει άφωνη μπροστά σ’ αυτές τις γυναίκες. Και τέλος, μεγάλη δυσκολία να κατανοήσω, διότι δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω με ποιο τρόπο μια τέτοια εμπειρία επηρεάζει μια γυναίκα.

Ένα κορίτσι, 14 χρονών. Βιάστηκε όταν λεηλατήθηκε το χωριό της.

Μια έγκυος γυναίκα, βιάστηκε μπροστά στον άνδρα της.

Μια χήρα βιάστηκε κι εξευτελίστηκε από ομάδα ανδρών, οι οποίοι έπαιρναν την εκδίκησή τους για έναν συγγενή, τον οποίον κατηγορούσαν ότι είχε διασυνδέσεις με άλλη ομάδα.

Κι ύστερα, ήρθε μια γυναίκα της ηλικίας μου. Είχε ένα τραύμα από πυροβολισμό στον μηρό της, γιατί προσπάθησε να αντισταθεί.

Περιθάλπουμε αυτές τις γυναίκες, φροντίζουμε τα τραύματά τους, τους κάνουμε ενέσεις, και τους δίνουμε χάπια για να προλάβουμε σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες και τον HIV.

Αλλά μερικά τραύματα δεν γιατρεύονται ποτέ…

Από τον περασμένο Ιανουάριο έχω αναλάβει μια νέα εργασία, επιπρόσθετα από το ‘τακτικό’ έργο που πραγματοποιώ στο νοσοκομείο. Είμαι υπεύθυνη της κλινικής ‘ΓΧΣ/SOPROP’ (‘Solidarite pour la promotion sociale et la paix’ – Αλληλεγγύη για την κοινωνική προαγωγή και την ειρήνη’), ένα μέρος στο οποίο προσφέρουμε βοήθεια στα θύματα της σεξουαλικής βίας. Ανέλαβα την ευθύνη αυτής της κλινικής με ανάμεικτα συναισθήματα. Από την μια πλευρά, αισθάνθηκα πραγματικά φοβερή διάθεση και αποφασιστικότητα, διότι υπάρχει τρομερά μεγάλη ανάγκη να παράσχουμε περίθαλψη στα θύματα εδώ. Από την άλλη πλευρά όμως αισθάνθηκα ανασφάλεια, διότι η ευθύνη μου φάνηκε τεράστια, και με γέμισε με διάφορα συναισθήματα και αδυναμία να κατανοήσω. Ύστερα από ένα ολόκληρο πρωινό γεμάτο με ιστορίες και μαρτυρίες, η μέρα μου είχε καταστραφεί.

Αλλά στο μεταξύ είμαι και περήφανη, γιατί προχωρήσαμε μερικά βήματα. Η ομάδα εργάζεται σκληρά για να κάνει γνωστή την παρουσία της κλινικής ανάμεσα στον πληθυσμό, έτσι ώστε οι άνθρωποι να γνωρίζουν πού μπορούν ν’ απευθυνθούν για να λάβουν περίθαλψη. Επίσης, αρχίσαμε να συστήνουμε και μια ομάδα που εστιάζει ειδικά την προσοχή της στο πρόβλημα. Μ’ αυτήν τα θύματα, θα μπορούν να μοιραστούν τις εμπειρίες τους. Ακούγοντας τις μαρτυρίες τους, θα μπορέσουμε να βελτιώσουμε την περίθαλψη που τους παρέχουμε.

Ήδη, έχουμε αρχίσει δουλειά. Την περασμένη Τρίτη, ήρθαν 16 γυναίκες. Σιωπηλά και δειλά, ήρθαν η μια μετά την άλλη. Μερικές φαίνονταν τελείως διαλυμένες, ενώ άλλες φαίνονταν να παίρνουν μια βαθιά ανάσα, κι ύστερα να ισιώνουν με αποφασιστικότητα τους ώμους τους.

Στην πραγματικότητα, ήμουν πολύ νευρική. Το έβρισκα δύσκολο να βλέπω όλες αυτές τις γυναίκες, ξέροντας πόσο πόνο υπέφεραν. Αισθανόμουν φοβερά αδύναμη.

Στην αρχή πίναμε ένα τσάι μαζί. Η συζήτηση άρχιζε να ξετυλίγεται σιγά-σιγά. Ύστερα, κάποιες γυναίκες άρχιζαν ν’ απαντούν σε ερωτήσεις που τους υπέβαλλαν οι νοσοκόμες. Άλλες στέκονταν σιωπηλές, αλλά άκουγαν με πολλή προσοχή. Καθώς περνούσε η ώρα, η ομάδα έμοιαζε να υφίσταται μια τεράστια αλλαγή. Γελούσαμε, και διασκεδάζαμε μαζί.

Ολόκληρη την υπόλοιπη μέρα, κυκλοφορούσα μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη. Ήμουν τόσο περήφανη για την ομάδα SOPROP μου, αλλά και γι’ αυτές τις γυναίκες – για την ιδέα ότι μπορούσαμε να πετύχουμε κάτι σαν κι αυτό, μαζί.

Το Σάββατο 8 Μαρτίου, είναι η μέρα της γυναίκας. Η ομάδα SOPROP κι εγώ εργαζόμαστε μαζί, προκειμένου να οργανώσουμε την εκδήλωσή μας γι’ αυτή την ημέρα. Όλες οι νοσοκόμες και όλες οι γυναίκες που έχουν λάβει περίθαλψη στην κλινική SOPROP, θα βγουν στους δρόμους. Ντυμένες με τα ίδια ρούχα, θα περιδιαβούμε όλο το Μουέζο παρουσιάζοντας τις δραστηριότητές μας μέσω θεατρικών σκετς.

Ελπίζω ότι όλες οι γυναίκες μπορούν να είναι περήφανες για τον εαυτό τους, καθώς περπατάμε μαζί. Κι ελπίζω επίσης ότι όλες μπορούμε ν’ αντικατοπτρίσουμε αυτή την περηφάνια, και να δώσουμε κουράγιο στις γυναίκες που δεν έχουν ακόμη ζητήσει βοήθεια.

Αλλά εκείνη την ημέρα θα υπάρχει και κάποιος ο οποίος θα είναι απίστευτα περήφανος, κι αυτός θα είμαι εγώ. Περήφανη, γιατί θα μπορώ να περπατήσω ανάμεσα σε τόσες πολλές όμορφες και γενναίες γυναίκες.