Πίσω στην ολλανδική ακτή

08/07/2009

Οι τελευταίες εβδομάδες στο Κονγκό πέταξαν σαν πουλιά.
Και υπάρχουν ακόμα τόσα πολλά να κάνουμε, τόσα πολλά να οργανώσουμε.
Καθώς όμως η κατάσταση μεταβάλλεται συνέχεια, η δουλειά δεν γίνεται ποτέ.

Στους Κονγκολέζους αρέσουν πολύ οι επίσημοι λόγοι.
Κάθε τελευταία συνάντηση, κάθε γεγονός, περιλαμβάνει και έναν αποχαιρετιστήριο λόγο.
Είναι πολύ ωραίο αυτό, αλλά δεν διευκολύνει καθόλου την αναχώρησή μου.

Νωρίς το πρωί, η ντόπια ομάδα είναι παρούσα για να μας αποχαιρετήσει. Αυτοί, είναι οι πραγματικοί ήρωες.

Η τελευταία μου συνάντηση με τις νοσοκόμες μου. Ήθελα να τονίσω την ιδιαιτερότητα της στιγμής, κι έφτιαξα ένα τεράστιο κέικ μπανάνα. Ως συνήθως, ξεκινώ τη συνάντηση με ένα μισάωρο ‘μάθημα αγγλικών’. Οι Κονγκολέζοι συνάδελφοί μου δείχνουν εξαιρετική προθυμία να μάθουν αγγλικά. Γι’ αυτό έχω αναγάγει τη Δευτέρα σε ‘μέρα αγγλικών’, και κάθε Δευτέρα προσπαθώ να λειτουργήσω όσο μπορώ περισσότερο σαν Άγγλος καθηγητής. Σήμερα έφερα μαζί μου το κομπιούτερ. Θέλω να χρησιμοποιήσω στο μάθημά μου τους στίχους ενός τραγουδιού. Γι’ αυτό και το ‘Let love rule’ της Λένι Κράβιτς, αντηχεί σε όλους τους διαδρόμους του νοσοκομείου, αυτή την τελευταία Δευτέρα. Πιστεύω πως τα λόγια του τραγουδιού, είναι μια καλή ευχή για το Κονγκό.

Το αποχαιρετιστήριο πάρτυ που οργανώθηκε για μένα και την συνάδελφό μου, (φεύγουμε μαζί), είναι φανταστικό. Ύστερα από τους υποχρεωτικούς και μακροσκελείς λόγους, τρώμε, πίνουμε και χορεύουμε όλοι μαζί σε κονγκολέζικους ρυθμούς. Αναγκάστηκα να αλλάξω την αμφίεσή μου τρεις φορές, προκειμένου να τιμήσω όλα τα ωραία ρούχα που μου έχουν δώσει.

Και μετά, έρχεται η ώρα να φύγουμε. Είμαι πολύ λυπημένη που φεύγω, και αφήνω πίσω μου όλους τους συναδέλφους και τους φίλους μου. Αφήνω μια χώρα, στην οποία η κατάσταση την οποία αντιμετωπίζει ο πληθυσμός είναι τόσο άθλια και θλιβερή, όσο και την ημέρα που πρωτοέφθασα εδώ. Αλλά η ώρα έχει φθάσει. Είμαι πολύ κουρασμένη, και δεν έχω μέσα μου το ίδιο απόθεμα ενέργειας που είχα στην αρχή.

Νωρίς το πρωί, η ντόπια ομάδα είναι παρούσα για να μας αποχαιρετήσει. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες. Το ‘εθνικό προσωπικό’, είναι έτοιμο να υποστηρίξει τους ανθρώπους ανά πάσα στιγμή όλες τις μέρες του χρόνου, και όλα τα χρόνια που χρειάζονται. Εγώ επιστρέφω για να ξεκουραστώ και να κάνω μπάνιο μέσα στο πολυτελές ολλανδικό λουτρό μου, και την αγάπη των γύρω μου. Αλλά αυτοί θα συνεχίσουν τον αγώνα τους εδώ, με απίστευτη αφοσίωση, ξανά και ξανά.

Είναι αναντικατάστατοι.

Share!